WeBlog Samenwerken tussen Organisaties

Zeven days of inspiration

info@samenwerkentussenorganisaties.nl — Sun, 19 Dec 2010 23:00:00 GMT

Zeven Days of Inspirations (7di) is een jaarlijks experiment met als ambitie Nederland in een week te ‘upgraden’. Het upgraden kan op diverse manieren, maar het organiseren en gebruik maken van de aanwezige overvloed (kennis, hergebruik, slimme verbindingen 1 +1 =5) geldt als belangrijkste aangrijpingspunt. Belangrijke kenmerken van 7di experimenten zijn dat ze tot stand komen door zelforganisatie, op basis van vrijwilligheid (geen geld) en participatie op individuele titel. En zoals het met experimenten gaat: het gaat om het uitproberen, de uitdaging aan gaan, goed of fout bestaat niet etc etc.

Je zou 7di dus kunnen zien als een broedplaats (Peter Camp, de Broedfactor), of in mijn eigen woorden, als een ‘ondergrondse beweging’ cq onderstroom op basis van nieuwe maatschappelijke waarden en normen. 7di is daarmee een zeer geschikt podium om een experiment aan te gaan met als oogmerk uiteindelijk tot een nieuwe maatschappelijke orde te komen. Hoe ziet het experiment er in beginsel uit?

Het idee is tijdens 7di een event te organiseren waar directeuren/beleidsbepalers op persoonlijke titel samenkomen en op basis van uitgangspunten: gemeenschapszin, vertrouwen, veerkracht, een maatschappij zonder centrale rol van geld en macht, zelforganisatie/vakmanschap, betekenis geven aan actuele maatschappelijke vraagstukken cq nieuwe maatschappelijke perspectieven.

Ik ben erg nieuwsgierig naar wat zou er zal gebeuren als je deze mensen een dag aan elkaar verbindt, met als intentie alle aanwezige energie te richten op het versterken van de gemeenschapszin (ipv het oplossen van grensproblemen). Ik ben er van overtuigd dat dit ‘ondergrondse’ experiment tot verrassende inzichten en dwarsverbanden kan en zal leiden. Inzichten die ons evolutieproces richting een nieuwe maatschappelijke orde kan en zal versnellen.

Spreekt dit experiment je aan en wil je meedoen?

Dat kan! Iedereen kent wel 1 of 2 sprekende voorbeelden van mensen die op dit vlak als inspirator gelden. Ik nodig een ieder bij deze van harte uit (bij voorkeur) directeuren en beleidsbepalers bij dit experiment te betrekken en/of zelf op persoonlijke titel een rol te spelen bij de organisatie van dit experiment. Het experiment zal plaatsvinden tussen 28 februari en 6 maart 2011.

Gedeelde perspectieven geven ruimte voor gezamenlijke oplossingen

info@samenwerkentussenorganisaties.nl — Tue, 30 Nov 2010 23:00:00 GMT

In mijn vorige blogs ging het regelmatig over het effect van belangentegenstellingen. Van de jury/coach binnen de Voice of Holland die uitsluitend kandidaten selecteert welke aansluit op het eigen profiel tot en met informateur Opstelten die de koningin adviseert over een stabiel kabinet terwijl hijzelf beoogd minister is. In de maatschappij zijn veel spanningsvelden georganiseerd die mijns inziens problemen veroorzaken en naar mening onnodig zijn. Het antwoord ligt volgens Cosensis in de zoektocht naar gedeelde perspectieven, perspectieven waar alle partijen mee uit de voeten kunnen.

Ik zal dit toelichten middels voorbeelden uit de rechtspraak, gezondheidszorg en voetbal.

Rechtspraak
Een verdachte heeft recht op een eerlijk proces en mag zich laten bijstaan door een advocaat. Het openbaar ministerie heeft de opdracht voor bewijslast te zorgen. Focus op procedure fouten en gebruikmaken van zwijgrecht zijn instrumenten van de verdediging om bewijsvoering te traineren. Vaak tot grote frustratie van de rechtbank. Stel nu dat het gemeenschappelijk perspectief binnen de rechtspraak gericht zou zijn op: waarheidsvinding en eerlijke straffen. Vanuit dit perspectief zouden advocaten en openbaar ministerie hand in hand gaan de om de onderste steen boven te krijgen in relatie tot waarheidsvinding. Zelfs misdaadjournalisten en belastingadviseurs (in geval van fraude) zouden hierbij kunnen helpen. Allen met als doel de waarheid te achterhalen en er gezamenlijk een eerlijke straf aan te koppelen. Met de rechter in de rol van procesregisseur om de kwaliteit van het proces en bijbehorende spelregels te toetsen. Procedure fouten en zwijgplicht zijn dan niet meer aan de orde en worden ingeruild voor spelregels ten behoeve van een optimale interactie ten behoeve van het gemeenschappelijke perspectief.

Gezondheidszorg
De zorgverzekeraar spreekt inzake het door haar uit te betalen zorgbudget over ‘schade’. Zorgorganisaties spreken in relatie tot zorg over het optimaal bedienen van cliënten. Deze relatie staat continue onder spanning welke leidt tot grote inefficiënties.
Een gemeenschappelijk perspectief zou kunnen zijn: cliënten zo goed als mogelijk, zo snel als mogelijk en zo goedkoop als mogelijk rehabiliteren richting maatschappij. Verzekeraars en zorgorganisaties zouden dan hand in hand gaan best practices uit te wisselen om deze waar mogelijk te adopteren.

Voetbal
In het voetbalspel gaan de spelers/teams over winst en verlies en de scheidsrechter over spelregels en Fairplay. Fairplay betekent dus niet of er eerlijk gespeeld wordt maar of de scheidsrechter het gezien heeft. Waarom de verantwoordelijkheid niet terug in het spel leggen? Met als gemeenschappelijk perspectief: een sportieve en eerlijke wedstrijd. Waarbij de teams zelf de eerlijkheid in acht nemen. Met de scheidsrechter als procesregisseur die dit interactie proces faciliteert. Met nieuwe spelregels om dit proces te ondersteunen. Geen scheidsrechters, geen grensrechters, geen camera’s, gewoon eerlijk spel met verantwoordelijkheid in en tussen de teams. Net zoals het er vandaag de dag nog steeds op de speelveldjes aan toegaat. De centrale vraag is? Hoe komen we, gegeven de maatschappelijke verhoudingen tot meer gemeenschappelijke perspectieven? En wat kunnen we leren van het gedrag op een gemiddeld speelveldje?

Politiek (gelijk krijgen) versus inhoud (gelijk hebben)

info@samenwerkentussenorganisaties.nl — Sun, 21 Nov 2010 23:00:00 GMT

In mijn voorbeeld over de Voice of Holland heb ik laten zien dat een politieke kijk (met wie kan ik winnen) tot andere conclusies leidt dan een inhoudelijke kijk (de beste stem). In het maatschappelijk veld is dit onderscheid vaak niet helder met alle gevolgen van dien.

Een hedendaags en exemplarisch personificering van het politieke paradigma is Maxime Verhagen. Dit kwam uitstekend voor het voetlicht tijdens de formatie en het CDA congres. Zo probeerde hij vanuit zijn belang tot een regeerakkoord te komen de drie dissidenten te bewegen een verklaring te tekenen om het eindoordeel van het congres te volgen. Met de grondwet in de hand gingen deze drie dissidenten echter niet akkoord. Wilders blies vervolgens de formatie op bij gebrek aan vertrouwen en zetels in het CDA. Op de vraag aan Verhagen tijdens de aansluitende persconferentie of hij geprobeerd had de dissidenten te bewegen een verklaring te tekenen, gaf hij aan dat een verklaring laten tekenen grondwettelijk onmogelijk was. Hij ontkende hierbij expliciet dat hij het geprobeerd zou hebben. Politiek gezien een slimme zet. Inhoudelijk gezien een leugen. Hij had het tenslotte wel geprobeerd.

Een aantal dagen later was zijn belangrijkste opgave tijdens het CDA congres om het concept regeerakkoord door de vergadering te loodsen. Om de tegenstemmers tegemoet te komen gebruikte hij tijdens en na het congres de woorden van een leider die boven de partijen stond. ‘Alle fractieleden hebben de verantwoordelijkheid de 1/3 tegenstemmers te vertegenwoordigen’. Zijn gedrag verraadde echter zijn politieke grondhouding: blij en schouderkloppend liep hij door de wandelgangen. Het gedrag van een winnaar in plaats van een leider. Kortom Verhagen heeft gewonnen, maar of het zal leiden tot een stabiel kabinet? Daar ging informateur Opstelten vervolgens over!

Opstelten had in het lands belang de opdracht over een stabiel kabinet te adviseren. Dat verondersteld onpartijdigheid. Hij vond het echter niet nodig om de dissidenten persoonlijk te spreken, toen die met de finish inzicht, in de media aangaven de kabinetsperiode te gebruiken om Wilders te ontmaskeren. Een gesprek met Verhagen over deze kwestie volstond naar de mening van Opstelten. Inhoudelijk gezien een blunder van formaat. Maar politiek gezien zeer verstandig, omdat Opstelten beoogd minister was en een gesprek met de dissidenten wellicht roet in het eten zou gooien. De grote vraag is natuurlijk welke waarde het advies van de informateur inzake een stabiel kabinet aan de koningin heeft, als hijzelf beoogd minister is. Voorhoeve, Wijffels, Winsemius zouden bijvoorbeeld het tegenovergestelde hebben geadviseerd.

Kortom het verschil tussen politieke belangen en inhoudelijke logica kan tot grote verschillen leiden en werkt tweedracht en polarisatie in de hand. Grote financiële en maatschappelijke consequenties liggen op de loer.

Regie in sociale netwerken

info@samenwerkentussenorganisaties.nl — Sun, 14 Nov 2010 23:00:00 GMT

In een van mijn vorige blogs maakte ik een vergelijking tussen ‘Idols’ en sociale groepen. En gaf ik het belang aan van een zorgvuldige selectie aan de poort aan, van een groepsmanager van de sociale groep (bij afwezigheid van een jury). In deze blog wil ik een verdiepingslag maken met betrekking tot deze selectie aan de poort, door een van de opvolgers van Idols, ‘de Voice of Holland’ als voorbeeld te nemen. Bij de ‘Voice of Holland’ komen als gevolg van een ander perspectief voor juryleden, andere selectiecriteria aan de oppervlakte.

Het eerste verschil tussen ‘Idols’ en de ‘Voice of Holland’ is dat bij de ‘Voice of Holland’ de juryleden uitsluitend op basis van de stem een keuze maken, en in eerste instantie niet op representatieve kenmerken van de kandidaat. Hiervoor staat het zangtalent meer centraal. Een belangrijker verschil (voor mijn betoog) is dat de jury van de ‘Voice of Holland’ na de eerste selectie, coach wordt van de door hem gekozen kandidaten. Met als effect dat de juryleden alleen die talenten door laat gaan die ze zelf in hun team willen hebben.

Conclusie: omdat de jury vervolgens ook als coach kandidaten begeleiden naar de overwinning, verandert hij zijn objectieve criteria in subjectieve criteria. De keuze verandert dus van een inhoudelijk perspectief (het beste zangtalent) naar een politiek perspectief (met wie kan ik winnen).De jury zal voornamelijk de kandidaten selecteren die aansluiten bij zijn eigen profiel en competenties in zijn rol als coach. Zo kan het voorkomen dat kandidaten met een uitstekende stem toch niet door de eerste ronde komen, omdat ze niet aansluiten bij het gezochte profiel van de coaches.

Uit mijn eerste kennismaking met sociale groepen blijkt dat groepmanagers met name een platform bieden voor dialoog, zonder daar selecterende communicatiecriteria aan te koppelen. Als de groepsmanager zijn groepsprofiel wil laden zal hij net als bij de Voice of Holland’ meer zijn eigen stempel moeten gaan drukken op het managen van de content. En dus ook zijn eigen belang meer laten gelden. Anders zullen zoals eerder beschreven de echt geïnteresseerde vaklieden vroeg of laat afhaken.

Horizontale communicatie en spelregels

info@samenwerkentussenorganisaties.nl — Fri, 05 Nov 2010 23:00:00 GMT

Een van de belangrijkste voordelen van de sociale media is de horizontale vorm van communiceren. Deze vorm van communiceren leent zich, zoals ik in mijn vorige blog beschreef, bij uitstek voor betekenisgeving in organisatie ontwikkeltrajecten. Om het gebruik van horizontale communicatie hierbij duurzaam vorm en inhoud te geven is het volgens mij noodzakelijk helder te hebben wat in essentie het perspectief van de beoogde communicatiegroep is, en welke communicatie spelregels hierbij horen. Deze spelregels moeten mijns inziens zowel van kwalitatieve aard als procedurele aard zijn. Ik zal dit uitleggen door een vergelijking te maken met de opzet van het tv programma ‘idols’.Het perspectief van het programma ‘idols’ voor de deelnemers is dat de beste zanger een platencontract krijgt, de kwalitatieve ingangseis voor audities is toonvast, ritme gevoel en authentiek, de procedure bestaat uit een auditie en een afvalrace in een aantal finalerondes.

Wat kan een organisatie ontwikkelaar leren van Idols?

Als ik naar programma’s als ‘idols’ kijk, verbaast het me telkens weer hoeveel mensen er mee doen die niet kunnen zingen. Zeker 80 % van de deelnemers heeft bij de auditie, qua zangtalent, niks te zoeken, waarvan zo’n 20 % zichzelf echt belachelijk maakt. Op tv komen is blijkbaar voor velen een voldoende motivatie om mee te doen. En er is in de eigen maatschappelijke omgeving niemand die deze mensen tegen zichzelf in bescherming nemen. Nu is ‘idols’ verticaal georganiseerd en zit er een jury die dit fenomeen ter wille van de kijkcijfers genadeloos afstraft. De jury is derhalve de poortwachter en marktmeester naar zangtalent.

Hoe anders ligt dit met de sociale media. Zelf ben ik lid van een aantal groepen op linked in, en ben ‘twitteren’ aan het uitproberen. Het valt me op dat ‘net als bij idols’ veel mensen aan groepen deelnemen of mensen volgen zonder zelf toegevoegde waarde te leveren. ‘Mee doen’ en ‘erbij horen’ lijkt voor velen ook hier de primaire motivatie. Maar er is een groot verschil: Bij linked in groepen en twitter valt er niemand af op basis van talent- en/of vakmanschapscriteria. De mensen met de grootse mond zullen waarschijnlijk, net als bij ‘idols’, dominant aanwezig zijn, waardoor de authentieke vaklieden binnen deze groep, vroeg of laat zullen afhaken. Ook zelf merk ik dat ik om deze reden geen enkele groep meer volg, en alle berichtjes ongezien wegklik.

Een duurzaam gebruik van horizontale communicatie vraagt dus, bij afwezigheid van een jury, om een vorm van selectie aan de poort en filtering van in eerste instantie de groepsmanager. Met behulp van een door de manager zelf gekozen perspectief en spelregels als gemeenschappelijk kader. Ik ben benieuwd hoe dit fenomeen zich zal ontwikkelen.

Bel me wel register

info@samenwerkentussenorganisaties.nl — Wed, 03 Nov 2010 23:00:00 GMT

Vanmiddag werd ik gebeld door een callcenter. Of ik de aanbieding van American Express in Sprout heb gezien. Alle alarm bellen gaan meteen bij me rinkelen, en ik hoor mezelf al tegensputterend zeggen. Stop, stop, ik sta ingeschreven bij het ‘bel me niet’ register. Oh, oh, excuses, zegt de betreffende dame in kwestie, dat respecteer ik natuurlijk. Om er meteen aan toe te voegen: “ maar mag ik u dan nu vertellen wat de voordelen voor u zijn van deze fantastische aanbieding”. Ik drukte de marketeer weg en pakte zuchtend de krant. Mijn oog viel direct op het bericht: Youp@nrc.nl voor helpdeskklachten.

Verbazingwekkend en niet te accepteren eigenlijk dat bedrijven van wie de Core Business bestaat uit communicatie en bereikbaarheid ( kabel, telecom, etc) zelf niet kunnen communiceren en niet te bereiken zijn.

Al mijmerend komen bij mij de contouren boven van een ‘bel me wel’ register. Een centraal internet register waar alle burgers van Nederland hun acute vraag aan helpdesk’s en callcenters kunnen stellen. En dat aanbieders de discipline kunnen opbrengen je alleen te bellen als je via dit register een vraag gesteld hebt. Waarbij we afspreken dat helpdesks een dagdeel de tijd krijgen om klantgericht te reageren. En dat helpdesks die in gebreke blijven per direct worden vervangen door een helpdesk van een concurrerende organisatie. Die je vraag wel per direct beantwoord en oplost en vervolgens ervoor zorgt dat je kosteloos en probleemloos kan overstappen.

Een register dus waar je ook zelf kan aangeven in welke producten je op dat moment geïnteresseerd bent. En dat je van betreffende aanbieders vervolgens eerst een mail met een aanbod krijgt alvorens ze je mogen bellen.

Eigenlijk heb ik het over fatsoensnormen. Over hoe met elkaar om te gaan! Dat zouden we in Nederland toch met elkaar moeten kunnen regelen. En toch in ieder geval de telecom- en kabelmaatschappijen wiens zoals eerder gezegd de core businesss bestaat uit het faciliteren van communicatie. Ik hoop dat Youp ze mores zal leren! Hup Youp!